Często mówi się, że nauczycielka nie powinna wychodzić z roli. Jesteśmy jak aktorki na scenie, a klasa to czasami bardzo krytyczna widownia. Najgorzej jednak jak narzucimy sobie rolę, w której się źle czujemy – chciałybyśmy być inne, ale nie chcemy tracić twarzy.

Nikt nigdy nie powiedział, że nauczycielka musi być sztywna i poważna jak na pogrzebie. Dobrze mieć tzw. autorytet, ale nie kosztem swojego dobrego samopoczucia. Już od sposobu witania zależy z jaką energią zaczynamy lekcje. Ja do tej pory robiłam to na dwa sposoby:

Tradycyjnie

Na początku swojej pracy witałam się z klasą w bardzo tradycyjny sposób. Wszyscy potrzebowaliśmy dyscypliny i poczucia, że lekcja zmierza w dobrym kierunku – ja przede wszystkim. Sposób ten polecam każdej młodej nauczycielce:

1. Otwórz drzwi i zerknij, czy pomieszczenie jest bezpieczne (takie są przepisy. Wiedziałaś?);
2. Stojąc tuż koło drzwi wpuść klasę do środka;
3. Popatrzy, czy wszyscy grzecznie weszli i czy zabrali plecaki;
4. Zamknij drzwi i podejdź do biurka;
5. Każ dzieciakom w ciszy wypakować rzeczy potrzebne do lekcji;
6. Powiedz: „Kto gotowy, staje wyprostowany i czeka”
7. W tym czasie odpal komputer i zaloguj się do dziennika, ogarnij własne rzeczy etc.
8. Gdy wszyscy będą gotowi RÓWNIEŻ WSTAŃ i powiedz „Dzień dobry, (poczekaj aż odpowiedzą), usiądźcie”.

Co daje ten sposób? Dzieci są gotowe do lekcji (mają wszystko przygotowane), witają Cię z szacunkiem, a Ty witasz ich. Również Ty jesteś gotowa i możesz ruszyć do boju.

Co jeśli dzieciaki strasznie gadają i nie rozpakowują swoich rzeczy? Ja liczyłam od 1 do 10 i w tym czasie mieli być gotowi. Czasami to było najwolniejsze liczenie świata, jak widziałam, że ktoś ze łzami w oczach szuka zeszytu. Ale liczyłam.

W amerykańskim stylu

Teraz już nie liczę. Teraz mogę pozwolić sobie na witanie się z dziećmi w zupełnie inny sposób. Przed klasą, tuż przy drzwiach, wisi plakat z czterema ikonkami symbolizującymi dany sposób przywitania: uścisk (HUG), taniec (DANCE), piątka [łapka], „dzień dobry”[DD z uśmiechem].

Dzieciaki przed lekcją wybierają formę powitania wskazując jedną z ikonek. Ja stoję w drzwiach i z każdym z nich witam się indywidualnie. Co to daje:

• wiem kto wchodzi do klasy i w jakim humorze,
• mam kilka cennych sekund, by obdarzyć ucznia lub uczennicę uśmiechem i dobrym słowem,
• mogę wyłapać sytuacje, w których ktoś się źle czuje lub spotkało go coś niemiłego na przerwie,
• zaczynamy lekcje pozytywnie i z uśmiechem,
• niektórzy moi uczniowie i uczennice przestali się spóźniać, bo nie chcą przegapić powitania

Czy mam prawo odmówić witania się w jeden ze sposobów lub witania się w ogóle?

OCZYWIŚCIE! Uczniowie i uczennice również. Dla tych, którzy nie chcą się „wygłupiać” jest zwykłe „dzień dobry”.

W jakiej sytuacji mogę się nie witać?

W każdej! Masz prawo i nie musisz się tłumaczyć. Po prostu mówisz: „dzisiaj się przywitamy w tradycyjny sposób, zapraszam do klasy”.

Dla kogo jest ten sposób witania się?

Dla każdego. Oczywiście, że musisz tego chcieć i Twoje dzieci muszą tego chcieć. Można się tak witać w klasach 1-3, ale ja witam się tak w klasie 6 i 7. I nie przejmuj się, że inni dziwnie na was patrzą 🙂 skup się na plusach!

Dajcie znać co sądzicie o tym sposobie witania się i czy macie jakieś własne!