„Kim chcesz być jak dorośniesz?” – to pytanie usłyszał kiedyś każdy z nas. Jakby dorosłość była punktem, który można osiągnąć raz a porządnie. Po prostu, któregoś dnia się budzimy i już wiemy „jestem dorosła”. Koniec przygody.

Dlaczego kierujemy to dziwne pytanie do naszych dzieci? Dlaczego z góry zakładamy nieuchronność i definitywność ich decyzji? Dlaczego uparcie zawężamy krąg wyboru?

„Kim chcesz być jak dorośniesz?” – wymusza podjęcie jednoznacznej decyzji, najlepiej z puli zawodów dobrze nam znanych. Lekarz, strażak, policjantka, nauczycielka. Tylko, żeby dzieciak nie stwierdził, że youtuberem czy gamerem, bo wiadomo, że nie o to pytamy. My pytamy o DOROSŁOŚĆ.

😣 Nie zadawaj takich pytań 😣

Jeśli już to pytajmy o przyszłość – przyszłość ma każdy, przyszłość można zmieniać i samemu kreować, w przyszłość można patrzeć z uśmiechem.

„Co będziesz robił w przyszłości?”, czyli na przykład jutro? A może za tydzień? Za dziesięć lat. I spodziewajmy się przeróżnych odpowiedzi.

Zadawaj pytania, które:

• wzmagają kreatywność – „Czego potrzebujesz, by poradzić sobie z tym problemem?”
• otwierają nowe ścieżki – „Jakie wnioski możesz wyciągnąć z tego co powiedziałaś?”
• nakłaniają do zmiany opinii – „Myślisz, że z ich perspektywy wygląda to tak samo?”
• uczą empatii – „Zastanawiałaś się co on czuł w tej samej chwili?”

A przede wszystkim, kiedy zadajemy jakieś pytanie bądźmy gotowi, że odpowiedź nas zaskoczy, nie spodziewajmy się i nie wymagajmy od naszych wychowanków i wychowanic gładkich słówek, pod którymi młodzież skrywa swoje uczucia.

Uśmiechem nagradzaj kreatywność i szczerość.

Jeśli nasz uczeń powie, że chce zostać instagramerem, spytajmy go: „Czym chcesz zainteresować odbiorców”. A jeśli uczennica niezmiennie twierdzi, że widzi się jako zawodowa gamerką, dopytajmy : „W jakich grach czujesz się najmocniejsza?”. A jeśli dowiemy się, że nasz dzieciak chce w biegać za jednorożcami po czwartym wymiarze?
Cóż, każdy ma prawo do swoich wyborów. P.S Mądrze byłoby dopytać „Co to jest ten czwarty wymiar?”